پيامبر (صلى الله عليه و آله):
اِنَّ اَسرَعَ الخَيرِ ثَوابا البِرُّ وَ اِنَّ اَسرَعَ الشَّرِّ عِقابا البَغىُ
پاداش نيكوكارى زودتر از هر كار خوب ديگرى مىرسد و كيفر ستم و تجاوز زودتر از هر كار بد ديگرى گريبان مىگيرد.
منبع:خصال، ص 110، ح 81
امام حسن مجتبی(عليه السلام):
بَیْنَ الْحَقِّ وَالْباطِلِ أرْبَعُ أصابِع، ما رَأَیْتَ بَعَیْنِکَ فَهُوَ الْحَقُّوَقَدْ تَسْمَعُ بِأُذُنَیْکَ باطِلاً کَثیراً.
بین حقّ و باطل چهار انگشت فاصله است،آنچه که را با چشم خود ببینى حقّ است;و آنچه را شنیدى یا آن که برایت نقل کنند چه بسا باطل باشد.
منبع: تحف العقول، ص ۲۲۹، س ۵
بحارالأنوار، ج ۱۰، ص ۱۳۰، ح ۱.
امام صادق (عليه السلام):
ذِكرُ المَوتِ يُميتُ الشَّهَواتِ في النَّفسِ، ويَقلَعُ مَنابِتَ الغَفلَةِ، ويُقَوّي القلبَ بمَواعِدِ اللّه، ويُرِقُّ الطَّبعَ، ويَكسِرُ أعلامَ الهَوى ويُطفِئُ نارَ الحِرصِ، ويُحَقِّرُ الدُّنيا؛
ياد مرگ، خواهش هاى نفس را مى ميراند و رويشگاه هاى غفلت را ريشه كن مى كند و دل را با وعده هاى خدا نيرو مى بخشد و طبع را نازك مى سازد و پرچم هاى هوس را درهم مى شكند و آتش حرص را خاموش مى سازد و دنيا را در نظر كوچك مى كند.
منبع:بحار الأنوار، ج6، ص133، ح32 - منتخب ميزان الحكمة، ص 518
امام على (عليه السلام):
مَن عَرَفَ نَفسَهُ جاهَدَها، مَن جَهِلَ نَفسَهُ أهمَلَها؛
هركه نفس خود را شناخت، به جهاد با آن برخاست و هر كه آن را نشناخت، به حال خود رهايش ساخت.
منبع: غرر الحكم، ح 7855 و 7856 - منتخب ميزان الحكمة، ص 364
امام على (عليه السلام):
مَن حاسَبَ نَفسَهُ سَعِدَ؛
هركه نفس خود را محاسبه كند، خوشبخت شود.
منبع: غرر الحكم، ح 7887 - منتخب ميزان الحكمة، ص 272
امام على (عليه السلام):
إنَّ أسعَدَ الناسِ في الدنيا مَن عَدَلَ عَمّا يَعرِفُ ضُرَّهُ، وإنَّ أشقاهُم مَنِ اتَّبَعَ هَواهُ؛
خوشبخت ترين مردم در دنيا، كسى است كه از آنچه مى داند برايش زيان آور است دورى كند و بدبخت ترين آنان كسى است، كه از هواى نفس خود پيروى كند.
منبع: منتخب ميزان الحكمة، ص 272
امام على (عليه السلام):
العَفافُ يَصونُ النَّفسَ ويُنَزِّهُها عَنِ الدَّنايا؛
عفّت، نفس را مصون مى دارد و آن را از پستيها دور نگه مى دارد.
منبع: غرر الحكم، ح 1989 - منتخب ميزان الحكمة، ص 386
امام صادق (عليه السلام):
ما عَذَّبَ اللهُ اُمَّهً اِلا عِندَ استِهانَتِهِم بِحُقُوقِ فُقَراءِ اِخوانِهِم؛
خداوند امتى را عذاب نخواهد کرد، مگر در وقتى که نسبت به حقوق برادران نیازمند خود سستى نمایند.
منبع: مستدرک، ج 12، ص413
امام باقر (علیه السلام):
مَن کَفَّ غَضَبَهُ عن النّاس کَفَّ اللهُ عنهُ عَذابَ یومَ القِیامة؛
کسی که خشمش را از مردمان باز دارد خداوند نیز در روز قیامت عذابش را از او باز می دارد.
منبع: جهادالنفس، ح532
امام صادق(عليه السلام):
هر که فاطمه را آنطور که سزاوار است و حق معرفت اوست بشناسد، شب قدر را درک کرده است، و همانا آن حضرت فاطمه نامیده شده است زیرا مردم از شناخت او بریده شده اند و عاجزند.
منبع: بحارالأنوار ،ج43، ص65
